सनातनी

बलेको आगो ताप्छन् सबै,
यो त मान्छेको स्वभाव हो,
उज्यालो जहाँ देखिन्छ,
त्यतै पुग्नु मानवभाव हो।
जलेको आगो निभेपछि,
को बस्छ र खरानी ताप्न?
समयसँगै बदलिन्छन् मान्छे,
किन कसैलाई दोष दिनु?
आज तिम्रो हातमा उज्यालो छ,
भोलि मेरो हातमा हुन सक्छ,
जीवन त घाम–छायाजस्तै हो,
कहिले को कहाँ हुन सक्छ।
त्यसैले न रिसाऊ कसैसँग,
न कसैलाई दोष लगाऊ,
बलेको आगो ताप्नेहरूलाई,
मान्छेकै स्वभाव सम्झेर मुस्कुराऊ।